^ ^

ผลของรุ่นที่แล้วเพิ่งผ่านพ้นไป..

มีทั้งสุข และ ทั้งเศร้า  ยิ้ม หรือ ฝืนยิ้ม และ ไม่ยิ้ม

แต่ซายขอให้ทุกคนมีกำลังใจในการก้าวเข้าสู่โลกกว้างต่อไป

นี่มันแค่การเริ่มต้นของการเดินทาง จริงเปล่า ??

- - - - -  - --  --  - - - -- --  - - -

ปีหน้าก็ถึงตาของพวกเราแล้ว เด็กเอนท์ 2009

ไม่อยากถามว่าพร้อมไหม เพราะคงไม่มีใครตอบ ซายเองก็ยังไม่พร้อม !

นับถือนะ กับคนที่อ่านหนังสือตั้งแต่ม.4 เพื่อเตรียมตัวเอนท์น่ะ ซายนี่ไม่ได้เสี้ยวเลย

แต่มันก็แลกกันกับหลายๆอย่าง ถ้าซายปักหลักกับหนังสือ ซายก็งคงไม่มีโอกาสดีๆหลายอย่าง

และ การที่ซายไม่ปักหลักกะตำรา ก็อาจทำให้ซายพลาดสิ่งที่หวังไว้เช่นกัน ..

เอาเป็นว่าจากนี้ไป .. เราคงต้องใช้เวลาเพื่อตัวเองบ้าง ความฝันก็เป็นสิ่งสำคัญ

ตั้งใจ+พยายาม+อดทน = ความสำเร็จที่เรารอคอย*

เป้าหมายของพวกเรา *

ซาย - วารสารฯ มธ.

ป่าน - วิศวะโลหะ จุฬ่า

เป้ - วิทยา เกษตร

นา - แพทย์ ศิริราช

เจ๊จิ - แพทย์ ศิริราช

ตาล กะ ตอย - สถาปัตย์

สอง - สถาปัตย์ ศิลปากร

เฟิน - ศึกษาศาสตร์ มศว

ยิ้ม - การโรงแรม

แก้ว - วิทยา มศว

ป้า - บัญชี มธ.

ฝัน - ศิลปศาสตร์ มธ.

และอีกมากมาย ไปยาลใหญ่

เราต้องก้าวไปด้วยกันนะเพื่อน !

สนามเด็กเล่น .. มีใครบ้างที่ไม่เคยจะสัมผัส ไม่ว่าจะเข้าไปเล่น หรือ ได้แต่มอง

สนามเด็กเล่น .. ก็ถือว่าเป็นสถานที่สาธารณะที่ใครจะสามารถเข้ามาก็ได้..

เด็กๆหลายคนที่มุ่งมาสนามเด็กเล่น ก็มาเพื่อความสนุกสนานทั้งนั้น มาเล่นเครื่องเล่น

มารู้จักเพื่อนใหม่  มารู้จักครอบครัวๆอื่นๆ เปิดโลกกว้างให้กับตัวเอง

 ยกเว้นก็แต่เด็กบางคน..ที่เดินเข้ามาเพียงหวังที่จะได้สร้างความเดือดร้อนอันที่ถือเป็นเรื่องสนุกสนานของตน

คุณนึกออกไหมล่ะ.. ว่ามันเปรียบเทียบได้กับอะไรบ้าง ในเรื่องเล็กๆแบบนี้..

สำหรับฉันแล้ว ตั้งใจเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา เพื่อเทียบกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอ

สนามเด็กเล่นของฉัน มันเท่ากับ โลกไซเบอร์ สังคมอินเตอร์เน็ตนั่นเอง ^^

ในสังคมที่ฉันอยู่เป็นประจำ มีแต่ความสงบสุข รักกันฉันท์พี่น้อง เพราะคบหากันแบบมีตัวตนและความจริงใจ

สนามเด็กเล่นของฉัน มีผู้คนมากมาย มีขนม มีของเล่น เรามาแบ่งปันกันเสมอ ไม่เคยแม้แต่จะอิจฉาว่า

เธอมีมากกว่าฉัน ของแพงกว่าฉัน แม้แต่อย่างไร

จนวันหนึ่งก็มีเด็กเกเร (แค่เปรียบเทียบนะว่า เด็ก ! ) มาสร้างความปั่นป่วนยุแยง

ตอนที่เด็กคนอื่นเค้าเล่นกันอยู่ มาตักกองทรายใส่หัว หรือ ผลักตกชิงช้า

ซึ่งเด็กเกเรคนนั้น พื้นฐานจิตใจที่แย่เชียว คุณว่าไหม ที่ทนเห็นเขาอยู่กันแบบสงบไม่ได้ ..

หรือว่าเค้าอิจฉา คุณว่าเป็นไปได้ไหม..

แต่สุดท้าย เด็กคนนั้นก็ไม่มีใครคบ ทำได้เพียงแค่อยู่ในกลุ่มของตน ที่จิตสำนึกก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่เลย

น่าสงสารเนอะ !

ปล. วันนี้เขียนบ้าอะไรก็ไม่รู้ .. ไม่เข้าใจก็ช่างมันเถอะนะ ^^